شنیده بودند بعد از حسین، علیِ دیگری به امامت می‌رسد.

دیده بودند پسر ارشد حسین چقدر خودِ محمد است.

شاهد بودند وداع سنگین حسین با علی اکبر را در روز عاشورا.

لرزیده بودند از نعره‌ی حسین بر سر پیکر تکه تکه‌ی پاره تنش که گفت بعد از تو خاک بر سر دنیا!

و از روی همه‌ی این دیده‌ها و شنیده‌ها گمان برده بودند ولیِّ بعد از حسین را کشته‌اند.

وگرنه کجا از جانِ «علیِ اوسط» می‌گذشتند، ولو با آن جسم بیمار و تن تبدارش.

اَشبَهُ النّاس به محمد، فدا شد تا جانِ مبارکِ اَشبَهُ النّاس به علی (امام سجاد) حفظ شود.

و اینگونه بود که دنیا تا دنیاست، به علی اکبر بدهکار شد.

میلاد جوان برومند حسین، هزاران هزار بار مبارک